Pagina's

maandag 10 mei 2021

Vandaag schreef ik mijn zoon in voor het 1e middelbaar in een Brusselse school.

Vorige week kregen we het nieuws dat hij zijn 2e keuze toegewezen had gekregen. Eerst was hij nogal ontgoocheld. Hij had goede dingen gehoord over school 1 en keek er naar uit. We vroegen ons af of het de moeite was om hem op de wachtlijst te zetten.

Maar de volgende dag had hij zich al verzoend met het resultaat. Toen we hoorden dat meer dan 600 Brusselse kinderen op dit moment nog niet weten waar ze in september naar school kunnen, besloten we geen risico te nemen en hem zo snel mogelijk in te schrijven in de school die we hadden.

Dus kroop ik daarstraks achter mijn computer en vulde het inschrijvingsformulier in. Dat gebeurde via Google Forms. 

Modern.

Maar waar de school lijkt mee te gaan op vlak van technologie, waren sommige vragen toch wat achterhaald.

Zo werd er gevraagd naar het geslacht van mijn kind en kon er enkel gekozen worden tussen 'man' en 'vrouw'. Ik zou denken dat het voor scholen interessanter is om de genderidentiteit van hun leerlingen te kennen dan hun geslacht. En het lijkt mij vooral belangrijk dat iedereen zich welkom voelt in de klas. Ook zij die zich niet kunnen vinden in de keuze man/vrouw. 

Daarnaast waren er vragen die specifiek gingen over de vader en anderen over de moeder. Allemaal verplicht in te vullen. Ben je alleenstaande ouder/voogd of ben je een koppel van hetzelfde geslacht, dan moet je het daar maar mee doen. Er wordt helemaal geen rekening mee gehouden.

Als ouder hoop ik dat mijn kind naar een inclusieve school kan gaan. Ik verwacht dat de school mee helpt om van hun leerlingen goede wereldburgers te maken die resectvol leren omgaan met anderen in een diverse maatschappij.

Op hun website staat dit in hun visie. Zijn dit dan holle woorden? Mijn zoon gaat mogelijk de volgende zes jaar bij hen doorbrengen. Ik verwacht dat ze hun visie doortrekken over de hele lijn. Het inschrijvingsformulier mag daar geen uitzondering van zijn.

Ik ben enorm teleurgesteld. Dit is geen goed begin.




dinsdag 2 maart 2021

Wie jarig was, kreeg een doos wafeltjes van bompa. Elk jaar opnieuw tot hij te oud werd en wafeltjes maken te veel energie vroeg. Maar hij schreef het recept op. In zijn handschrift op kladpapier. Mijn vader scande het en mailde het door. Ik hou het zorgvuldig bij. Zowel een geprinte versie als digitaal, want het kwijtraken zou mijn hart breken.

Bompa stierf bijna 10 jaar geleden. In die tijd probeerde ik een keer of twee om de wafeltjes te reproduceren. Ik volgden het recept maar ook al was het resultaat lekker, het was niet hetzelfde. Het waren geen wafeltjes van bompa. 

Vorige week las ik iets over familierecepten. In een nostalgische bui haalde ik het recept van mijn grootvader boven en deed een nieuwe poging. Lekker, maar veel te krokant. Ideaal voor galettes, minder voor wafels. Net zoals de vorige keren. Wat een teleurstelling.

Ik begon te denken dat mijn grootvader zich vergist had, of ons opzettelijk gesaboteerd had. Ik begon wafelrecepten te googlen. Wafeltjes van bompa maak je maar met 3 eieren. De recepten die ik online vond hadden er minstens 4 tot 7. Zou het daaraan kunnen liggen? Toen las ik dat je wafeltjes op de hoogste stand moet bakken als je wil dat ze zacht zijn. Dat had ik niet gedaan. Ik had mijn wafelijzer braaf op medium gezet. Zou dat de oplossing zijn?

Een nieuw weekend, een nieuwe poging. Met een extra ei en op de hoogste stand. Dat ging hard. 30 seconden per keer. Met momenten was het nogal stressy. Als je tijdens het bakken probeerde even iets anders te doen, floot de timer je onmiddellijk terug. Ik kon mij niet onmiddellijk inbeelden dat mijn grootvader dat zo snel deed, maar hij had natuurlijk wel jaren ervaring. Waarschijnlijk verdeelde hij het deeg in porties voor hij aan het bakken sloeg.

Het resultaat mocht er wezen. Mooie zachte wafeltjes. Het is al zolang geleden dat ik echte wafeltjes van bompa at dat ik niet durf te beweren dat ze hetzelfde zijn. Maar ze waren wel geslaagd.

Dat vond ik toch. De reactie van mijn zoon? "De krokante waren lekkerder."



woensdag 3 februari 2021

3 weken geleden ontdekte ik dat de Kindle-app bijhoudt hoe veel weken je gelezen hebt.

Ben wel fier op deze mooie mijlpaal.



donderdag 21 januari 2021

In april dacht ik dat het leuk zou zijn om op reddit te zitten. De meest populaire posts zijn vaak onderhoudend, grappig of interessant en de comments met de meeste upvotes zijn fijn om te lezen.

Ik begon een paar subreddits te volgen waaronder /r/belgium. In alle eerlijkheid was ik van in het begin nogal teleurgesteld in de discussies die ik er las (iemand zei er ooit 'French fries'!) maar als kleine Belg op het grote internet moet je elkaar toch wat steunen.

Vandaag heb ik het echter gehad.

Op een post over de agente die racistische en homophobische uitspraken deed en haar straf ontloopt door procedurefouten, was het gros het er over het algemeen over eens dat haar daden niet goed te praten zijn en dat het teleurstellend is dat ze daar geen gevolgen voor zal moeten dragen (ook al heeft ze gelijk om procedurefouten aan te klagen).

Maar toen las ik in de reacties: "Fuck that bitch."

Ik kan er niet bij dat iemand die racisme en homophobie veroordeelt, het ok vindt om dat over een vrouw te zeggen. Dus besloot ik het te vragen. 

Big mistake.

In mijn naïviteit hoopte ik een antwoord te krijgen als: "Oei, niet bij stilgestaan." Bonus points voor iets genre: "Ik zal er in de toekomst op letten."

In realiteit kreeg ik het welbespraakte "Que?" terug van de poster, iemand die het denkt te verklaren maar het eigenlijk afdoet alsof het niets is, 7 downvotes (and counting) en werd ik zelf voor bitch uitgemaakt (ongetwijfeld met het idee dat dit een super grappige reactie is).


Ok, hoe fout en beledigend het woord bitch is, is voor interpretatie vatbaar. Ik heb het gegoogled en ben verschillende oproepen tegengekomen om het woordt te 'reclaimen'. Bitches get things done. Mijn favoriete blog noemt Smart Bitches, trashy books. Maar het gaat hier om vrouwen die het woord uitspreken.

Mannen die een vrouw voor bitch uitmaken, ik vind het persoonlijk niet kunnen. Wat die vrouw ook heeft uitgespookt. Als daar dan nog bij komt dat de persoon in kwestie zich uitspreekt tegen racisme, discrimatie en homophobie, begrijp ik het echt niet meer. 

Je mag vinden dat ik overdrijf. Je mag zelfs denken: "Weer een vrouw die veel te emotioneel reageert." Maar het raakt mij dat minstens 7 mannen (ik weiger te geloven dat er vrouwen tussenzitten) mijn vraag lazen en niet gewoon dachten: "Stomme trut, met wat komt zij weer af?" maar dat ze het nodig vonden om mijn reactie een te 'downvote' te geven. Alsof mijn mening niets waard is. Alsof vrouwen geen respect verdienen.

Wat zegt dat over die mannen? Spreken zij hun moeders, vriendinnen en zussen aan met bitch? Vinden ze vrouwonvriendelijkheid zo veel minder erg dan discriminatie?

In de hele redditdiscussie vond ik volgende reactie (met 23 upvotes): 

I hope everyone who says we need to be patient and have faith in the established processes for handling police misconduct starts thinking twice before saying that.

Na vandaag zeg ik hetzelfde over misogynie en onverdraagzaamheid naar vrouwen toe. Het komt niet goed met afwachten. We moeten ervoor vechten.