woensdag 8 oktober 2014

tex-mex bloemkoolrijst

Een tijdje geleden vertelde een vriendin mij over bloemkoolrijst. Men neme een bloemkool, men mixt deze en men maakt er een soort van nasi van maar dan zonder rijst. Nu ben ik geen bloemkoolfan maar er werd mij verzekerd dat je er niets van proeft.

Ik vond dat bloemkoolrijstding wel iets intrigerend en wou dat dan ook eens proberen. Ik ging echter niet voor nasi, maar voor een variant op deze tex-mex rijstschotel die ik regelmatig klaarmaak (maar dan op een snellere manier). 

En het is waar, er valt geen bloemkoolsmaak te bespeuren. Het resultaat is een lekker en gezond gerechtje waarvan ik niet anders kan dan het met jullie delen.


(kijk, we doen professioneel met een pinbaar fotootje en al!)

INGREDIËNTEN
  • 1 bloemkool
  • 1 rode paprika
  • 1 (rode of gele) ajuin
  • look
  • 1 chilipepertje
  • 500g pasata
  • 1 klein blikje maïs
  • 1 blik rode bonen
  • 70g cheddar
  • arachideolie
  • chillikruiden, paprika, cayenepeper...
  • peper & zout
  • italiaanse kruiden

BEREIDING
  • snijd de bloemkool in stukken en mix fijn (maar niet tot moes)
  • doe de olie in de wok
  • voeg de fijngesneden ajuin, look en chilipeper toe en bak even aan
  • voeg dan de gesneden paprika toe en laat ook even bakken
  • doe de gemixte bloemkool erbij en laat goed aanbakken, zo’n 10 minuten, ondertussen regelmatig roerend
  • voeg kruiden naar smaak toe
  • voeg de uitgelekte maïs en rode bonen toe en roer alles goed dooreen
  • doe de pasata erbij en laat goed opwarmen
  • draai de cheddar er door
  • dien op als de kaas gesmolten is


dinsdag 7 oktober 2014

charmeur

Mijn zoon kan een echte charmeur zijn. Toen ik recht van de kapper kwam met mijn nieuwe herfstkleur riep hij luidkeels uit: "Wauw mama! Jouw haartjes zijn mooi rood!"

's Avonds deed hij er nog een schepje boven op: "Mama, ik moet je iets vertellen. Ik vind jouw haartjes echt, echt, echt mooi."

Zo lief! Mijn hart kon niet anders dan smelten.

Spijtig genoeg vindt hij het niet altijd nodig om zijn charmes boven te halen. Soms lijkt hij liever enorm tactloos te zijn. Zo zei hij bij het zien van "Gruzinkerbell" (in Despicable Me 2):
"Kijk mama, hij is zo dik als jij!"*



*voor wie mij niet kent: dat is niet waar



zondag 5 oktober 2014

24 uur in rotterdam

Voor mijn verjaardag had ik tickets gekregen voor een concert van Eels in Rotterdam. De ideale gelegenheid om er een nachtje aan vast te plakken en zo spendeerden mijn vriend en ik ergens eind juni 24 uur in Rotterdam. (ja, ik zit hopeloos achter met bloggen...)

We gingen met de wagen, parkeerden gratis op een P+R parking aan de rand van de stad en namen van daaruit het openbaar vervoer naar het centrum (daar kunnen ze in Brussel nog veel van leren).

Overnachten deden we in CitizenM. Dit geweldige hotel was helemaal op ons lijf geschreven: leuke inrichting, groot bed, Androidtablet om alle domotica en multimedia in de kamer te bedienen, lekker ontbijtbuffet en overal leuke boodschappen.

's Middags aten we "proper burgers" bij Hamburg:

Voor de rest liepen we gewoon rond, zonder plan, met het fototoestel in de aanslag.






Na het concert sloten wij onze avond af in de bar van het hotel. Bij het inchecken hadden we namelijk een bonnetje gekregen voor een gratis drankje en dus wisselden we dat in voor 2 lekkere cocktails met bramen. Alleen al voor die cocktails zou ik nog eens terug willen naar Rotterdam. Al zet ik dan ook het Boijmans Van Beuningenmuseum op mijn planning.


woensdag 10 september 2014

rugby mom

Ik heb als kind nooit sport gedaan met als gevolg dat ik nu in de clinch lig met mijn gewicht, geen conditie heb en alles behalve sportief ben. Gelukkig krijgt een mens een 2e kans door zijn kinderen. Léon moet en zal dus aan sport doen en liefst van al in teamverband.

Ik ging op zoek naar een activiteit en vond een rugbyclub die op een veld speelt dat op 5 minuutjes te voet van ons huis ligt en dat voor kinderen vanaf 5 jaar. SCORE! Daarbij trainen ze op zaterdag en niet op woensdagnamiddag, wat een hoop geregel met opvanggrootouders voorkomt. DOUBBLE SCORE!

Vorige zaterdag was het zo ver: Léon moest naar de eerste training. Na mijn meest geperfectioneerde opvoedingstechniek te hebben bovengehaald (het totaal onverantwoorde omkopen met snoepjes) was hij zelfs enthousiast en zag hij het helemaal zitten.

En het moet gezegd: hij heeft goed meegedaan. Iets wat niet eenvoudig is voor zo'n jong kind dat direct mee moet met de grote groep (alle kinderen onder de 10 trainen samen). Bewijs: de 2 andere kleine nieuwelingskes hebben het zelfs niet geprobeerd of direct opgegeven. Het was allemaal wel op z’n Léons: tussendoor stond hij te dagdromen, in het gras te rollen of naar de vliegtuigen te starten. Maar toch, ik noem het een succes, zie in mijn zoon een geweldige tackelaar (dat wordt sowieso zijn favoriete onderdeel van het spel), hij kreeg zijn 3 snoepjes en wij samen blij naar huis.

Maar... Toen ik zei: "Volgende week terug", antwoordde hij: "Ah, nee dat was maar voor 1 keer."

Dat vraagt dus om een beloningsplan (laten we eerlijk zijn, eigenlijk is het gewoon een omkoopplan). In mijn hoofd ben ik al volop aan het bedenken wat ik allemaal kan beloven: als hij gaat, kunnen we eens gaan zwemmen, of naar Planckendael en op langere termijn zou ik kunnen zeggen dat als hij 5 keer gaat we naar een kei cool zwembad gaan (zo’n subtropisch met veel glijbanen) of naar samen naar de film enzo... Ik ben daarjuist begonnen met hints te droppen. Hopelijk werkt het.

Maar alsof het nog niet erg genoeg is dat rugby mom zijn betekent dat ik mijn zoon kei hard chanteer en ik mijn rustige zaterdagochtenden opoffer (al doe ik eigenlijk niets anders dan van 10 tot 12u aan de zijlijn rondhangen, mijn kind in het oog houden, al eens "Allez Léon!" roepen en hopen dat het niet gaat regenen), ontdek ik nu dat ik daardoor ook geweldige initiatieven als dit moet missen.

Aarg! Wie wist trouwens dat muzikanten zo vroeg opstonden!

some ecards -


donderdag 28 augustus 2014

toukoul

Ik vertel Léon over mijn avondje uit.

M: Ik ben in een Ethiopisch restaurant gaan eten.
L:  Wat is dat een E-thi-o-pisch restaurant?
M: Een restaurant met eten uit Ethiopië, een land in Afrika. Dan krijg je een groot bord (in het midden van de tafel)
     waarop al het eten ligt en een soort pannenkoekjes en dan moet je een stukje van de pannenkoek trekken en
     eten nemen in het grote bord.
L: (met een boze blik)
     Ik wil een klein bord! Anders eet ik te veel en heb ik buikpijn!

Voor wie het niet erg vindt om (samen) uit een groot bord te eten en op zoek is naar een leuk restaurant, kan ik Toukoul in de Lakensestraat in Brussel hard aanbevelen: lekker eten in een gezellig kader. (Wij kozen ervoor om niet van de kaart te kiezen en gingen voor het Shifinfin menu met rundsvlees op 3 verschillende wijzen klaargemaakt en dat hebben we ons geen seconde beklaagd.)

bron: toukoul.be




maandag 11 augustus 2014

hij ziet het helemaal zitten

- Wat ga jij later doen van werk?
- Ik ga niet werken.
- Euh nee? En ga je dan alleen wonen?
- Nee, bij mama en papa.
- Ga je dan ten minste eten maken?
- Nee.
- Boodschappen doen?
- Nee.
- Wat ga je dan doen?
- Tekenfilmpjes kijken!

(hij was echt wel aan het poseren)